Het mooiste wat is schreef is onbetaalbaar

Soms rollen dingen makkelijk uit je pen, soms moet je even stoeien en is het net werk. Ik ga niet puntsgewijs benoemen wat ik in deze eerste drie maanden allemaal heb geschreven voor mijn klanten, maart was namelijk een maand met een zwart randje en toch stiekem ook weer mooi. We waren op familiebezoek in Oostenrijk en plots overleed mijn schoonvader. Hij had het niet mooier kunnen plannen, want wij waren er gelukkig bij en hebben er vrede mee. 93 is immers een prachtige leeftijd. De woorden voor hem rolden er makkelijk uit en hielpen mij om leven en dood een plekje te geven. In mijn beste Rudi-Carrell-Duits heb ik in de stampvolle kerk van Rankweil met een lach en een traan Toni’s lange levensloop voorgedragen. Een stuk lastiger was het afscheid van Xander, mijn schoolmaat die erbij was toen ik Karin leerde kennen in Spanje en onze getuige toen we trouwden. In februari vierde hij zijn 60^e verjaardag en een maand later was hij dood. Hij had een mooi leven, tot hij 12 jaar terug een volledige dwarslaesie opliep na een onbenullig ongeluk met de mountainbike. Toch bleef hij lichtpuntjes zien. Hij genoot van zijn kids, van theaterbezoekjes en van tochtjes in de speciale motor met zijspan (zie foto) en hij bleef meelevend tot het eind. Of ik alsjeblieft wilde spreken op je begrafenis? Nou en of kerel. Je was een mooi mens en leeft voort in onze harten.